Drug Dance

Στο νησί Καμπού στις Φιλιππίνες υπάρχει μια φυλακή αποκλειστικά για χρήστες ναρκωτικών που έχουν κάνει εγκλήματα από ληστείες, εώς φόνους και βιασμούς... Εκεί μέχρι πρόσφατα υπήρχαν διεφθαρμένοι φύλακες, κλίκες με επικίνδυνους κακοποιούς και φυσικά μεταξύ των 1500 κρατούμενων το ξύλο και οι καβγάδες ήταν καθημερινό φαινόμενο.
Ένα τέτοιο κλίμα αντίκρυσε ο νέος διευθυντής της φυλακής ο οποίος όντας εντελώς άπειρος σε τέτοιες καταστάσεις δεν ήξερε απο που να αρχίσει. Ξεκίνησε λοιπόν απολύοντας τους διεφθαρμένους φύλακες, κάνοντας συνέχεια για ναρκωτικά μέσα στο ίδρυμα και παρακολουθούσε την καθημερινότητα των κρατούμενων. Τότε ήταν που κατάλαβε πως ένας απο τους λόγους που οι κρατούμενοι είναι τόσο επιθετικοί, είναι οτι δεν έχουν καμία άλλη ασχολία ή δραστηριότητα για να ξεχαστούν. Χρειαζόταν κάτι που να τους υποχρεώνει να συνεργάζονται, ώστε να αναπτύξουν δεσμούς φιλίας, κάτι ευχάριστο και πολύωρο... Έτσι, έφερε μια χορογράφο και ξεκίνησαν όλοι εντατικά μαθήματα χορού, 4-8 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα. Φαινομενικά ήταν ακατόρθωτο 1500 επικίνδυνοι εγκληματίες να αρχίσουν να χορεύουν, αλλά... Όχι μόνο χόρεψαν, τους άρεσε... Και όχι μόνο τους άρεσε, ξετρελάθηκαν... Απολαύστε τους:)
Για να δείτε και άλλα video, πηγαίνετε στο youtube και πατήστε "CPDRC dance" στο search.

5 Years- David Bowie

Ενώ σπρώχνομαι στη λαική, τόσες μητέρες αναστενάζουν
Τα νέα μόλις έφτασαν, μας έμειναν πέντε χρόνια για να θρηνήσουμε
Ο δημοσιογράφος δάκρυσε και μας είπε, ότι η γη πεθαίνει πραγματικά
Έκλαψε τόσο που το πρόσωπο του γέμισε δάκρυα, και τότε πίστευα πως έλεγε αλήθεια
Άκουσα τηλέφωνα, λυρικούς σκοπούς, αγαπημένες μελωδίες
Είδα αγόρια, παιχνίδια, ηλεκτρικά σίδερα και τηλεοράσεις
Το κεφάλι μου πονούσε σαν αποθήκη, δεν είχε ελεύθερο χώρο
Έπρεπε να στριμώξω πολλά πράγματα να αποθηκεύσω τα πάντα εκεί μέσα
Και όλους τους χοντρούς, κοκαλιάριδες ανθρώπους, και όλους τους ψηλούς, κοντούς ανθρώπους
Και όλους τους άγνωστους ανθρώπους, και όλους τους γνωστούς ανθρώπους
Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα χρειαζόμουν τόσους ανθρώπους

Μια συνομήλικη μου τρελάθηκε και χτύπησε κάτι μικρά παιδιά
Αν ο μαύρος δεν τη τραβούσε νομίζω θα τα σκότωνε
Ένας στρατιώτης με σπασμένο χέρι, πόζαρε το βλέμμα του στις ρόδες μίας cadillac
Ένας μπάτσος γονάτισε και φίλησε τα πόδια ενός παπά, και μια αδερφή ξέρασε με αυτό το θέαμα

Νομίζω πως σε είδα σε ένα παγωτατζίδικο, να πίνεις milk shakes κρύα και μεγάλα
Να χαμογελάς και να γνέφεις και να δείχνεις τόσο άνετη
Δεν νομίζω να ήξερες ότι ήσουν στο τραγούδι μου
Έκανε κρύο και έβρεχε και έτσι ένιωσα σαν ηθοποιός
Και σκεφτόμουν τη μαμά και ότι ήθελα να γυρίσω εκεί

Το πρόσωπο σου, η καταγωγή σου, ο τρόπους που μιλάς
Σε φιλάω, είσαι πανέμορφη, θέλω να περπατάς

Έχουμε πέντε χρόνια, κολλημένα στα μάτια μου
Πέντε χρόνια, τι έκπληξη...
Έχουμε πέντε χρόνια, το κεφάλι μου πονάει πολύ
Πέντε χρόνια, μόνο αυτό μας έχει μείνει

Mousakas Baby!

Imagine, just imagine there are only two kinds of food. There is only, say, mousaka and pastitsio. Now imagine that girls are supposed to like mousaka and boys pastitsio. Got it?

Isn’t it outrageous?

No one and I mean no one, not even God Himself, should prohibit our humanistic right to eat whatever we fucking like! Imagine your whole life being laughed at just because you are a boy and you like mousaka and vice versa! Imagine your whole life having to eat in utter secrecy, having to go to special places to eat without restraint and being ashamed of your taste in mousaka. Imagine how devastating it would be to live eating something you don’t like. Just picture the kind of food you hate most. Get the picture?

I proceed. Imagine a law which states that having the food that you like in your personal freezer is prohibited. I mean, you should only have the kind of food that you do not like. Imagine now, at 2008, politicians talking about allowing something which you know is right, to eat whatever you like, at least in your home!

Do you feel depressed just thinking about it? Do you feel sick?

Do you think that this could never happen?

At least now you know what it is like being a homosexual.

Και μεταφράζω:

Φαντάσου, απλά φαντάσου ότι υπάρχουν, μόνο, δύο φαγητά. Υπάρχουν μόνο, ας πούμε, o μουσακάς και το παστίτσιο.

Τώρα, φαντάσου ότι τα κορίτσια είναι προορισμένα να τρώνε μόνο μουσακά και τα αγόρια μόνο παστίτσιο. Κατάλαβες;

Δεν είναι εξοργιστικό;

Κανένας, τονίζω κανένας, ούτε ίδιος ο Θεός, δεν έχει δικαίωμα να σου αφαιρεί το ανθρώπινο δικαίωμα να τρως αυτό που σε ευχαριστεί περισσότερο. Φαντάσου να σε κοροϊδεύουν όλη σου τη ζωή επειδή είσαι αγόρι και τρως μουσακά και αντιθέτως.

Φαντάσου όλη σου τη ζωή να πρέπει να τρως μυστικά, να πρέπει να πηγαίνεις σε συγκεκριμένα μέρη για να φας χωρίς περιορισμούς και να ντρέπεσαι που σου αρέσει ο μουσακάς. Φαντάσου πόσο απάνθρωπο θα ήταν να σε αναγκάζουν να ζεις τρώγοντας κάτι που δε σου αρέσει. Απλά φαντάσου το χειρότερο σου φαγητό. Καταλαβαίνεις;

Και συνεχίζω. Φαντάσου να υπάρχει νόμος που σου απαγορεύει να έχεις το φαγητό της προτίμησης σου στο προσωπικό σου ψυγείο και να υπάρχει μόνο αυτό που είναι νόμιμο, δηλαδή, μόνο το φαγητό που δε σου κινεί το ενδιαφέρον ή δε σου αρέσει καθόλου.

Φαντάσου τώρα, το 2008 οι πολιτικοί να συζητάνε το ενδεχόμενο του να επιτραπεί αυτό που τόσο καιρό εσύ ξέρεις ότι είναι δίκαιο: Τουλάχιστον στο σπίτι σου, να τρως αυτό που προτιμάς!

Στεναχωριέσαι και μόνο που το σκέφτεσαι; Σιχαίνεσαι;

Πιστεύεις ότι αυτό δε μπορεί να συμβεί στον κόσμο μας;

Tώρα γνωρίζεις πως είναι να είσαι ομοφυλόφιλος.

Πιάνω Τον Εαυτό Μου Και Χάνω Το Μυαλό Μου

Νιώθω ότι παύω σιγά-σιγά να είμαι εγώ

Περιγράφω: Μπροστά δεξιά η Ακρόπολη φωτισμένη μες στη ντροπή της. Κάτω αριστερά εγώ κουλουριασμένη μες στη ντροπή μου. Ανάμεσα σε μένα και στην Ακρόπολη ένας δρόμος με μια σειρά από πλακάκια για τους τυφλούς. Στην άκρη μίζερα, άδεια, δεμένα και κλειδωμένα με λουκέτα τραπέζια και καρέκλες. Σε ένα από αυτά κάθομαι εγώ

Τι νιώθω: Νιώθω πιο μίζερη, πιο άδεια και πιο δεμένη από αυτές τις καρέκλες. Έχω φτάσει σε σημείο να της ζηλεύω, γιατί σε αυτές όλο και κάποιος τους κάθεται (κάνω και χιούμορ). Νιώθω κρύο και αυτολύπηση. Κρύο γιατί παρέες περνάνε βιαστικά από δίπλα μου φέρνοντας μαζί τους παγωμένα ρεύματα αέρα και αυτολύπησης γιατί δεν με κοιτάνε καν. Ο μόνος που με κοίταξε ήταν ένας αδεσποτος σκύλος. Μόνο όταν είσαι μόνος προσέχεις τους μόνους φαίνεται, αλλιώς τους προσπερνάς αφήνοντας τους να τουρτουρίζουν.
Τι θέλω: Να σταματήσω να κρυώνω. Να μοιάσω με τις καρέκλες, να μοιάσω με τον σκύλο, να είμαι ευτυχής. Να γίνει ένας σεισμός.
Περιγραφή Νο2: Όλοι είναι μαυροντυμένοι και όλα γύρω τους φωτεινά. Μαγαζιά, λάμπες σοκάκια, ρεμπετάδικα. Κατ'επέκτασιν του δρόμου, στην άκρη, δίπλα από τα τραπέζια κάγκελα. Πίσω από τα κάγκελα σκοτάδι με φωτεινές οάσεις, σε αυτές φαίνονται δέντρα. Αυτά είναι τα μόνα υπερήφανα.
Τι θέλω: Να περάσω τρέχοντας τον δρόμο, να πηδήξω πάνω στα κάγκελα και μετά να πέσω σαν τη sailormoon στο μαύρο ή στο φως. Άλλωστε εκεί όλα φωτεινά πρέπει να είναι. Θέλω να ράψω το τζιν μου. Να γίνω χρώμα που όλοι θέλουν να φοράνε
Τι νιώθω: ζηλεύω τη sailormoon, τον τύπο με το κοντομάνικο για την αδιαφορία του για το κρύο. Νιώθω όπως τα χρώματα στα ρούχα. Ανεπαρκής, εκτός εποχής.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα, για να 'ναι πάντα ίδια, αλλάζουν όλα

Amnesty International has criticised the riot police for using excessive force during the course of the past week.

The police claim that they are amongst Greece's most poorly paid public servants and are often forced to take second jobs to make ends meet.

Και η μετάφραση:
Η διεθνής αμνηστεία άσκησε κριτική έναντι της ασυνομικής δύναμης λόγω της χρήσης υπερβολικής βίας κατά τη διάρκεια των πορειών την περασμένη εβδομάδα.
Οι αστυνομικοί ισχυρίζονται πως είναι από τους πιο κακοπληρωμένους δημόσιους υπαλλήλους και συνήθως αναγκάζονται να έχουν δεύτερες δουλειές για να τα βγάλουν πέρα.
_______________________

Και εγώ υποθέτω πως αν για 800-900 ευρώ υπακούς σε εντολές που λένε:

• Χτύπα ανύμπορη γιαγιά

• Δείρε οργισμένο μαθητή

• Βρίσε και βίασε λεκτικά φοιτήτρια

• Σκότωσε μαθητή που κρατά μπουκάλι

Τότε... Πρέπει να το ΄χεις μέσα σου...

Σε αυτό το κράτος:

• κυβερνούν οι συμφεροντολόγοι, κοντόφθαλμοι βλάκες
• τιμωρούν ανώμαλοι, σαδιστές, αμόρφωτοι
• ψηφίζουν ανόητοι, αγνώμονες "πολίτες"
• οι αντιπρόσωποι των λαών αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα τους

Αυτό δεν είναι κράτος, σενάριο για ταινία θρίλερ είναι.

Live your myth in Greece

Οι φίλοι κατάντησαν ξυπνητήρια

Λέει ένας στίχος οτι ένας άνθρωπος χτίζει τον πιο ωραίο γκρεμό. Ε, τον έχτισα. Οι άλλοι έπεσαν στα μαλακά, έπεσαν πάνω μου. Εγώ τρελάθηκα στον πόνο απο τη μεγάλη πτώση, από το βάρος τους. Τίποτα δεν έχασαν, ίσως λίγες ώρες από τη ζωή τους. Εγώ όμως; Έχασα κάτι τόσο ουσιαστικό που νιώθω τη καρδιά να μου πιέζει τον λαιμό όσο το σκέφτομαι.
Είναι άδικο. Η κατηγορία για ένα έγκλημα που δεν ήξερες πως διέπραξες.
Είμαι υπνωτισμένη, υστερική.
Ποιός θα με αγαπήσει έτσι;
Είμαι υπνωτισμένη γιατί δεν ξέρω γιατί είμαι υστερική, γιατί δεν ξέρω τι στο καλό είμαι. Τι άνθρωπος είμαι, και τι δείχνω πως είμαι εν αγνοία μου και εν γνώσει μου.
Είμαι υστερική γιατί θέλω να ξυπνήσω.
Και ρωτώ: "Πώς περιμένετε να ξυπνήσω αν δεν με ταρακουνίσετε, αν δεν μου μιλήσετε, αν δεν με φιλήσετε, αν δεν μου βγάλετε το πάπλωμα; Βαριέστε; Φοβάστε; Μα, δεν μου αρκούν τα ξυπνητήρια, καταλαβαίνετε; Δεν μου αρκούν! Αυτά δεν με φιλάνε! Παύουν να ασχολούνται απλά πατώντας ένα κουμπί."
Ίσως πάτησα και το δικό σας ε; Δεν είστε φίλοι, ξυπνητήρια είστε με ένα κουμπί που τρέμω να πατήσω, αλλιώς... θα κοιμάμαι για πάντα φαίνεται.

Αν η ουτοπία είναι τρέλα, εγώ είμαι για τα σίδερα

Γειά χαρά σας παιδιά!

Η βία μιας πέτρας ή μιας μολότοφ, δεν είναι βία

Βία είναι να πίνετε coca-cola, βία είναι να καθόμαστε στο κάναπε βλέποντας τηλεόραση

Βία είναι από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα μεταπτυχιακά και 10 χρόνια σε ιδρύματα

Ιδρυματοποίηση τη στιγμή που τα θηλαστικά όλα γατάκια, τιγράκια είναι σε κλουβί τις ώρες της ακμής τους. Αυτό είναι βία.

Βία είναι η ετερονομία. Αν θέλει η Texaco και η mobile oil πόλεμο στο Αιγαίο [το κάνουν] όποτε θέλουν! Ποια δημοκρατία; Οι αστικές δημοκρατίες έχουν πεθάνει καιρό τώρα. Εκεί έχουμε μια ενδογενή αντίφαση. Η αντίφαση είναι η εξής: από τη μία υμνούμε την ατομικότητα και από την άλλη συμπιέζεται σε έναν βάλτο ομοιομορφίας. Πιστεύω ότι οι λαοί και οι άνθρωποι δεν κρίνονται από αυτό που έχουνε, αλλά από αυτό που δίνουνε. Η Ελλάδα αν έχει μια αξία δεν είναι ένα αρχαίο παρελθόν, αλλά ότι είναι ένα σταυροδρόμι.
Ένα σταυροδρόμι και μπορεί να δώσει ένα καινούργιο σήμα. Το σήμα της αυτό-οργάνωσης, της αυτονομίας. Φυσικά δε θέλουμε περισσότερο μισθό από κανέναν. Δε θέλουμε βασικό μισθό 1.400 ευρώ, θέλουμε ισότητα μισθών και εισοδημάτων για όλους και όλες.

Θέλω μια κοινωνία που να στηριχτεί πάνω στη παιδικότητα. Εάν κοιτάξετε την ιστορία, δε στηρίχτηκε πάνω στους μεγάλους, στα παιδιά στηρίχτηκε. Τα παιδιά έχουνε μερικά χαρακτηριστικά που αυτά η Ιστορία αξιοποίησε, ένα χαρακτηριστικό είναι η οξυδέρκεια στην αντίδραση, είναι η εξερεύνηση και είναι κυρίως η ανωριμότητα. Στηρίζονται στην ανωριμότητα μας και στη παιδικότητα μας.

Αλλά για να γίνει όλο αυτό χρειάζεται μια ριζική αναπλαισίωση. Ακόμα και τον γλωσσικό μας κώδικα, δηλαδή η γλώσσα που χρησιμοποιούμε είναι και αυτή εξουσιαστική. Για παράδειγμα τα πιτσιρίκια όταν είναι δύο χρονών η μαμά τους λέει «παιδί μου πήγαινε γρήγορα στη τουαλέτα να κάνεις κακά» καλά θα κάνει! Να χέσει, να καθαριστεί, να τα βγάλει, να ξαλαφρώσει. Από κει αρχίζει η ενοχοποίηση του κώλου μας καταλαβαίνετε;

Παιδιά, η εξουσία δεν είναι κάτι που είναι πυρηνικό και δρα παντού. Η εξουσία είναι ένα πέπλο που μας διαπερνά συνέχεια, η εξουσία [είναι] από τον πατέρα στον γιό, από τη μάνα στη κόρη, από τον φίλο στον άλλον φίλο.

Χρειάζεται μια ριζική αναπλαισίωση και πιστεύω μπορούμε να δώσουμε ένα μεγάλο βροντερό παράδειγμα αυτό-οργάνωσης και αυτό-θέσπισης.

Παιδιά το μήνυμα θα το πάρει όλος ο κόσμος, αρκεί να μη καταπραΰνουμε τα νεύρα μας

Γεια και χαρά σας παιδιά!

Τα σχολεία μας και οι δρόμοι μας και οι πλατείες και τα κτήρια και οι πόλεις μας θέλουν μερική ανατίναξη, βέβαια! Θέλουμε βιολογικά προϊόντα, ήπιες μορφές ενέργειας. Πρέπει η αυριανή κοινωνία, όποιον θέλει εξουσία να τον ψυχοθεραπεύει. Πρέπει να είναι βαριά άρρωστος αυτός που επιζητά εξουσία. Και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Η κακή κοινωνία είναι παντού και πρέπει να καταργηθούν στερεότυπα και διαχωρισμοί αιώνων, όπως ο διαχωρισμός μαθητή-καθηγητή. Είμαστε όλοι συμμαθητές. Ο διαχωρισμός αδικεί χειρώνακτα. Όχι. Είμαστε όλα όλοι. Δε κρίνουμε και δε καθορίζουμε κανέναν.

Δημήτρης Αποστολάκης από τους Χαΐνηδες, 19/12/2008, Προπύλαια

And They Lived Happily Ever After

Τα τρία γουρουνάκια έριξαν τον λύκο σε μια χύτρα με βραστό νερό. Η κοκκινοσκουφίτσα φαγώθηκε από τον λύκο, η πάντα κακιά μητριά είναι άσχημη και ζηλεύει ή και μισεί την θετή της κόρη. Ο πατέρας είναι πάντα άριστος, αγαθός και πάντα νεκρός. Όποτε ζει, είναι κακός και θέλει να πουλήσει τον μικρότερο γιό του όπως και έγινε στη περίπτωση του Κοντορεβυθούλι. Η μαμά λύκαινα, έκοψε τη κοιλιά του λύκου με ψαλίδι για να απελευθερώσει τα κατσικάκια της,γέμισε τη κοιλιά του με πέτρες και τον πέταξε στο ποτάμι. Ο λύκος πνίγηκε. Η Πεντάμορφη ερωτεύτηκε το τέρας όταν έγινε και αυτός όμορφος Πρίγκηπας, παλαιότερα τον ήθελε μόνο φιλικά. Η Σταχτοπούτα είναι θύμα της πάντα μητρίας και των άσχημων θετών αδερφών της και στηρίζεται σε ποντίκια για να φτιάξει ένα πανέμορφο φουστάνι για να ρίξει τον εξίσου πανέμορφο Πρίγκηπα. Αυτός, δε δέχτηκε καν να κοιτάξει τις άσχημες αδερφές.
Έρχεται η χοντρή, θα χαλάσει η μηχανή. Μια κακιά γριά μάγισσα ελέγχει τα δάχτυλάκια μικρών παιδιών για να ελεγξει αν έχουν παχύνει για να τα φάει. Ο άσχημος είναι πάντα κακός, γίνεται καλός μόνο όταν ομορφύνει. Οι μητριές είναι ό,τι χειρότερο μετά από τις μάγισσες. Στη τραγική περίπτωση της Χιονάτης, η μητριά ήταν πιο άσχημη από τη Χιονάτη και επειδή ήταν πιο άσχημη, ζήλεψε και επειδή ζήλεψε θέλησε να σκοτώσει τη Χιονάτη προσφέροντας της ένα δηλητηριασμένο μήλο, αφού πρώτα μεταμορφώθηκε σε άσχημη γριά.
Οι νάνοι ήταν απλοί βοηθοί της Χιονάτης και όλοι είχαν ένα χαριτωμένο αλλά και εκνευριστικό κουσούρι. Η Χιονάτη ήταν πανέμορφη και καλοσυνάτη.
Το ασχημόπαπο διώχθη από την οικογένεια του και επέστρεψε μόνο όταν έγινε κύκνος, τότε όλοι το αγάπησαν. Το φτωχό κοριτσάκι με τα σπίρτα πέθανε αβοήθητο στο πεζοδρόμιο, η μάγισσα δολοφονεί τα κακομαθημένα παιδάκια, ο Oliver Twist τρώει ξύλο σε όλη του τη ζωή και μόλις υιοθετείται από τον πλούσιο επιχειρηματία ζει ευτυχής.
Σε όλα τα κλασσικά παραμύθια θρηνούμε θύματα. Ξεκοιλιασμένους λύκους, κακές γιαγιάδες, ακόμη πιο κακές μάγισσες, άλλους λύκους με καμένους πισινούς, το καλό όμως θριαμβεύει, το κακό και το άσχημο χάνεται με το χειρότερο τρόπο.
Και έζησαν αυτοί καλά και 'μεις καλύτερα (!)

Who let the dogs out?

Αλήθεια πρέπει να ήσουν αξιαγάπητος. Δε σε ήξερε κανείς και σε είδαν έτσι χαριτωμένο, να πηδάς γύρω από το πόδι τους μυρίζοντας διεξοδικά αλλά πάντα ευγενικά με την ουρά όρθια, αλλά τα αυτιά χαμηλωμένα δίνοντας έτσι την εντύπωση οτί ακόμη φοβάσαι... Γρύλισες σε έναν αλλοδαπό που πήγε να τους πάρει το πορτοφόλι και αμέσως σε λάτρεψαν. Σε αγκάλιασαν βλέποντας τον τρομαγμένο ξένο να φεύγει κουτσαίνοντας στο πόδι που τον δάγκωσες. Μα τι υπέροχο σχέδιο.
Κάθε μέρα ήσουν στο μέρος που σε πρωτοσυνάντησαν. Με τα αυτιά χαμηλωμένα για να σε λυπηθούν αλλά και με την ουρά όρθια για να είσαι χαριτωμένος. Δεν ήθελες να είσαι ένα αδέσποτο σαν όλα τα άλλα. Είχες πλέον βάλει σκοπό να μπεις στο σπίτι τους, ως φύλακας, ως προστάτης. Δεν ξέρω αλήθεια αν οι σκοποί σου ήταν όντως τόσο αγαθοί, αλλά σε πίστεψαν και σύντομα έδιωξαν τη γάτα από το σπίτι για να βάλουν εσένα. Εσύ ήσουν φρουρός άλλωστε! Θα τους προστάτευες. Αλλά γάτες και αδέσποτα σκυλιά συνήθως δεν κολλάνε. Προτίμησαν εσένα και έδειχνες την υπερηφάνεια σου σε κάθε πιθανή ευκαιρία. Όταν έρχονταν καλεσμένοι και φίλοι ήσουν πάντοτε ζωηρός αλλά ευγενικός, όταν έρχονταν εχθροί ήσουν επιτακτικός και επικίνδυνος, ίσως και να τους δάγκωσες μερικές φορές, αλλά πάντα με τις ευχές των αφεντικών σου.
Σύντομα τα αφεντικά σου σε εμπιστεύτηκαν (ίσως περισσότερο απ' ότι θα 'πρεπε), έφυγαν για λίγες μέρες και συ βρήκες την ευκαιρία να ξεσκάσεις. Έκανες νέους φίλους που ήθελαν και αυτοί να μένουν στο ίδιο σπίτι και τους έβαλες, χωρίς να σκεφτείς μπάσταρδε οτί με τίποτε τα αφεντικά σου δε θα δεχτούν τέτοια πρόσκληση. Δε σε ένοιαξε και μακάρι να 'ξερα γιατί. Γιατί να αδικήσεις αυτούς που σε εμπιστεύτηκαν; Όταν γύρισαν, τους γνώρισες τους φίλους σου ενθουσιασμένος, σίγουρος πως αυτοί θα βοηθήσουν στην ασφάλεια του σπιτιού και ίσως στη καλυτέρεψη του. Δεν τα πίστευες όμως αυτά που ισχυριζόσουν, οι άλλοι ήταν απλά τεμπέλιδες και εγωιστές και ίσως φοβόσουν κάπου μέσα σου πως και συ έτσι θα καταλήξεις. Μόνο μπελάδες θα προσέφεραν στα αφεντικά σου και τίποτε άλλο. Ούτε αυτό σε ένοιαξε.
Μέσα σε λίγα χρόνια το σπίτι είχε γίνει σκυλόσπιτο. Οι άνθρωποι, τα αφεντικά σου, αυτοί που σε έσωσαν, αυτοί που σε εμπιστεύτηκαν σου φωνάζουν να λογικευτείς. Εσύ όμως δε καταλαβαίνεις. Ένας σκύλος είσαι άλλωστε. Το σπίτι είχε γεμίσει πια με αδέσποτους σκύλους. Φίλους σου, φίλους φίλων κ.ο.κ εσύ είχες αλλάξει. Το μόνο που σε νοιάζει πλέον δεν είναι η ασφάλεια των ανθρώπων, αλλά μόνο η δική σου ασφάλεια. Να μη φύγεις ποτέ από το σπίτι, να μη σε διώξουν και, ακόμη κι αν σε διώξουν, εσύ να τους αλλάξεις γνώμη με τις ίδιες τεχνικές και τις ίδιες υποσχέσεις που τους είχες χρησιμοποιήσει εξαρχής. Και αυτοί είτε από ανάγκη, είτε από αγάπη, είτε από συνήθεια, είτε από φόβο, είτε από απλή χαζομάρα δε σε διώχνουν. Ανέχονται το σπίτι τους να είναι πλέον ένα σκυλόσπιτο και αυτοί οι ίδιοι απλοί υπηρέτες που φέρνουν σκυλοτροφή και φροντίζουν εσένα και τους φίλους σου.
Ο μόνος άνθρωπος που δε μπορεί να συνηθίσει αυτή τη κατάσταση είναι το παιδί. Που βλέπει τα παιχνίδια, τη γνώση και τα όνειρα του να κατασπαράσονται από σένα και τους φίλους σου. Οι γονείς του όμως δεν το αφήνουν να αντιδράσει. Πάλι καλά για σένα. Θα σε πετούσε έξω από το σπίτι. Εσένα και όλους τους νέους σου φίλους. Σε αυτή τη περίπτωση, θα έπρεπε να ξαναψάξεις μπάσταρδε, ανίκανε για καινούργιους ανόητους ανθρώπους να σε εμπιστευτούν.
(Αφιερωμένο με όλη μου τη καρδιά στον υπέροχο Κώστα και σε όλους τους υπόλοιπους πριν από αυτόν, καθώς και σε όλους τους σκυλοφίλους τους. Ζω για τη στιγμή που το παιδί θα σας στείλει πάλι στο δρόμο. Εκεί που πραγματικά ανήκετε)

Θα Πεθάνω Αν Δε Σε Δω

Ας πετούσες σαν αερικό, μπας και γίνει η ζωή μου πιο ενθουσιώδης. Χέστηκα που με βλέπεις τόσο, τόσο μικρή. Δε σε ζηλεύω, δε λαχταρώ να σε φτάσω. Απλά θέλω να σε κοιτάζω και να ανησυχώ μη τυχόν και πέσεις. Μπορεί να τρέχω από κάτω σου έτσι όπως πετάς για να πέσεις στην αγκαλιά μου αν γίνει κάποιο λάθος και χάσεις την ισορροπία σου εκεί στον αέρα.


Δεν καταλαβαίνεις πόσο νοιάζομαι για σένα; Ακούω Αρλέτα για σένα, ακούω Αφροδίτη Μάνου, και απο τα τατουάζ μου εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ.

The Way You Look Tonight

There is nothing for me but to love you... And the way you look tonight

Ποτέ μου δεν υπήρξα τόσο αφελής ή συναισθηματικά φορτισμένη (αυτά τα δύο απ' ό,τι έχω προσέξει πάνε μαζί) ωστέ να πιστέψω πως έχω ερωτευτεί, πως θέλω να είμαι συνέχεια μαζί με αυτό το άτομο, πως όταν φεύγω μακρυά του νιώθω την ανάγκη να επιστρέψω στην αγκαλιά του. Και μπορώ να πως ήμουν αρκετά ευτυχισμένη με τη κατάσταση μου. Δεν είχα κανέναν πάνω από το κεφάλι μου να με βαρύνει με τη φορτική αγάπη του, ούτε εγώ είχα να ασχοληθώ με κάποιον. Δεν με πλήγωνε που κανείς δεν ενδιαφερόταν ερωτικά για μένα. Είχα μερικές περιπέτειες μόνο και μόνο για να απασχολείται το στόμα μου και η ερωτική μου επιθυμία.
Όταν όμως είδα αυτό το πλάσμα μακρυά μου, να γελάει ανέμελο με το λευκό του υπέροχο δέρμα, με τα μαλλιά του να ανεμίζουν καστανόξανθα και τις σγουρές τούφες να ξεφεύγουν από τον ατιμέλλητο κότσο, τα φαρδυά ρούχα, το στενό τιραντάκι, το υπέροχο σώμα που διαγραφόταν αθώα από μέσα του... Όσο γράφω αυτές τις γραμμές στο ανόητο μου ιστολόγιο, τα χέρια μου τρέμουν, όχι μόνο από το κρύο, αλλά και από τον ενθουσιασμό που με έχει κυριεύσει τόσους μήνες. Τρεις μήνες βλέπω αυτό το θαύμα της φύσης μπροστά μου. Μιλάμε, κοιτάζω τα γκρίζα μάτια του, μυρίζω την αναπνοή του, αρκετές φορές το έχω κάνει να γελάσει, να με αγκαλιάσει.
Απέκτησε όνομα... Άννα. Μα τι ανόητοι που ήταν οι γονείς της... Δημιούργησαν ό,τι πιο όμορφο περπατά σε αυτόν τον κόσμο και του χάρισαν αυτό το κοινότυπο όνομα... Απόψε την είδα στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Την κοίταξα από μακρυά (όπως κάνω όποτε τη βλέπω, για να πέρνω δυνάμεις) και την πλησίασα σταθερά. Έκλαιγε με λιγμούς. Μπορώ να ορκιστώ πως ήταν το πιο στενάχωρο και το πιο υπέροχο θέαμα που έχω δει ποτέ μου. Κάθισα δίπλα της και χάιδεψα τη κρύα της πλάτη. Την πήρα αγκαλιά και την άφησα να ξεσπάσει. Βγήκαν πολύ παράξενα λόγια, από τα οποία λίγα είχαν λογική συνέχεια με τα προηγούμενα:
"θέλω να γίνω παιδί... Θέλω να ξεχάσω... Θέλω την μαμά μου... Έχασα το πορτοφόλι μου... Έχω απογοητευτεί με ακούς;... Θέλω να κλάψω... Να κλάψω... Να κοιμηθώ χωρίς ενοχές... Να βρω το πορτοφόλι μου... Να πάω στο χωριό... Να κάνω βόλτα με το γαϊδούρι. Έχεις κάνει βόλτα με γαϊδούρι;" ρώτησε κοιτάζοντας με σαν να ήθελε καιρό να μου κάνει αυτή την ερώτηση. Της χαμογέλασα και ψιθύρισα πως όχι, δεν έχω κάνει τέτοια βόλτα. Όση ώρα συνέχιζε να μουρμουρίζει αυτές τις σκόρπιες σκέψεις, προσπαθούσα να τη διαβεβαιώσω πως θα βρω ένα γαϊδούρι και θα κάνει βόλτα, θα της βρω τη μητέρα της και το πορτοφόλι της και θα την πάω στο χωριό και θα κλάψει στον ώμο μου όσο θέλει.
Δε φάνηκε να με άκουσε. Για μένα ήταν η στιγμή που ωρίμασα. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως είδα τον παλιό μου εαυτό να βγαίνει από μέσα μου, αφήνοντας μόνο το πρόσωπο που τώρα τελειώνει άλλη μια χαζή ανάρτηση. Ένα πρόσωπο, έτοιμο επιτέλους να ερωτευτεί.

An Immortal Soul?

Μια αθάνατη ψυχή.
"μπορεί, να ζήσω δεύτερη ζωή, ως σκύλος, αν δε φέρομαι σωστά."
"μπορεί, αφότου το σώμα μου πεθάνει να ζήσω αλλιώς ως πνεύμα"
Ρε άντε ζήστε τις ζωές σας.
Η έρευνα που γίνεται απλά για την έρευνα καταστρέφει τη ζωή μας. Σταματά να έχει νόημα. Παύει να έχει ενδιαφέρον. Και- πάνω απ' όλα- μας κάνει χειρότερους.
Να φερθείς σωστά για λόγους που δεν είναι εγωιστικοί. Να φερθείς σωστά, όχι μόνο γιατί πρέπει και φυσικά όχι επειδή θα καείς στη κόλαση ή επειδή θα γίνεις ένα αδέσποτο αν είσαι παλιάνθρωπος, αλλά για να συνεισφέρεις σε έναν καλύτερο κόσμο με καλύτερους ανθρώπους και μεγαλύτερες ελπίδες να ευτυχήσεις εσύ και οι άλλοι.
Γιατί να ζήσεις και ως ψυχή ρε άπληστε άνθρωπε; Δε σου φτασαν οι μαλακίες που έκανες αυτή τη ζωή και θες να τις συνεχίσεις και στο βασίλειο των ουρανών (ή όπως αλλιώς λέγεται); Όχι, όχι ας περιοριστούν οι μαλακίες και τα μαλακισμένα όντα μόνο σε έναν κόσμο, μόνο μια φορά.